Pomóc w czymś?
Tak. Dziękuję.
Potrzebna mi taśma izolacyjna.
Przynieś pustą, to dam ci nową rolkę.
Pustą?
Kartonową rolkę, która zostaje po taśmie.
Co? Dlaczego?
Taka procedura.
Nie dostaniesz nowej, dopóki nie oddasz starej.
To jakiś żart?
Nie.
Niech ci będzie.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
SAN FRANCISCO KALIFORNIA
Tu kapitan. Nowy Jork do rejonu Zatoki...
Zrób coś dla mnie i już nigdy o tym nie wspominaj.
- Taki mam zamiar. - To porąbany pomysł.
- A jednak. - Naszym zadaniem
- jest nauczanie. - Chino. California Medical.
California Men’s Colony. Norco. Soledad. San Quentin...
Gdybyś chciał wstąpić do Beach Boys, surfować
- i kontemplować klimaty. - Folsom.
Albo zostać aktorem,
kupić chatę w Hollywood i pekińczyka.
Manson siedzi tylko 48 km od Vacaville.
Rzut beretem.
- Serio chcesz go poznać? - Czemu nie?
Wpaść i przywitać się.
Dziękuję.
Nikt nie chce znać tego popierdoleńca.
Wiesz przecież.
Panie i panowie, witamy w San Francisco. Proszę...
Poza tym jak znajdziesz czas na te pogaduchy?
Coś wymyślę.
Nikt nie może gadać z Mansonem.
Tom Snyder od lat próbuje zrobić z nim wywiad.
Jesteśmy z FBI.
A jeśli naruszane są jego prawa?
Wsiadaj.
SANTA CRUZ KALIFORNIA
POLICJA
W Kalifornii 35% morderstw pozostaje nierozwiązanych.
Więcej niż w innych stanach.
To po części wina warunków:
lasy, góry,
- wąwozy, szlaki... - Nie dasz rady,
nawet jako federalny.
Traktują go jak pieprzonego jednorożca.
Zwłaszcza w Santa Cruz trzeba znać się na psychologii.
W razie zabójstwa...
W Vacaville koniecznie pogadaj z Kemperem.
Co mogło go sprowokować?
Z kim?
Z Edem Kemperem. Nazywają go „Zabójcą studentek”.
A jeśli nawet zabójca nie zna swoich pobudek?
Rzuca się w oczy. Ponad dwa metry wzrostu, 130 kg.
- Kawał chłopa. - Mowa.
- Brutalne zabójstwa... - Zabijał studentki w Santa Cruz.
Sześć nastolatek. Odrąbał głowy i kopulował z ciałami.
Zatłukł matkę młotkiem i zgwałcił jej głowę.
- Chrzanisz. - W usta.
Nie.
Ale jeśli zabija nieznajomy bez żadnej przyczyny...
Wcześniej siedział w szpitalu psychiatrycznym.
Kompletny czubek. Mając 15 lat zamordował dziadków,
ale potem przekonał wszystkich, że się zresocjalizował.
W wielu przypadkach motywy są co najmniej niejasne.
Jim Conor dobrze go poznał. Przedstawię ci go.
Serio?
- całkiem niezgłębione. - Dzięki.
SALA ŁAWNIKÓW
Zwano go Wielki Ed. Każdy go tu znał.
- Był informatorem? - Nie, ale był bystry i dowcipny.
Oglądał wszystkie seriale kryminalne.
- Lubił Wambaugha i Police Story. - Nie dostał się do drogówki.
Żartował, że przeoczyli jego żółte papiery, ale nie tłusty tyłek.
I w ten deseń.
Tacy jak on zawsze chcą nosić mundur.
Przegrańców pociąga władza.
Nikt nie przyzna, ale przydają się.
- Dlaczego? - Są wścibscy.
Wiedzą, co inni knują. A do tego wielu żywi jakąś urazę.
- Przeżyli swoje. - Ed był wścibski.
Nie wiedzieliście wtedy o zabójstwach?
Wiedzieliśmy, ale nie łączyliśmy ich z nim.
- Wciąż o nie wypytywał. - Nie podejrzewaliście go?
Co?
Lubiłeś go.
- Powiedzmy, że był mile upierdliwy. - Daj spokój.
- Trudno go było nie lubić. - Aresztowałeś go?
Ostatecznie. Uciekł do Pueblo w Kolorado.
Spodziewał się jakiejś obławy.
Ale nikt go nie szukał, znudziło go czekanie i sam się zgłosił.
Zadzwonił z budki i się przyznał.
Myśleliśmy, że zalewa. Przywiozłem go stamtąd.
Nie przestawał paplać. Opowiadał ze szczegółami.
Jakbym wygrał los.
Ale po kilku godzinach błagałem, żeby się zamknął.
Zgodziłby się z nami pogadać?
Nie uciszysz go.
Z jakimi nami?
David Berkowitz, 24 lata.
Zajmował się sortowaniem listów na poczcie, by móc...
Co?
Czego chcesz się dowiedzieć?
Morderca-gaduła to skarb.
Skarb?
Zrobił sobie loda obciętą głową.
Jego trzecią ofiarą było 15-letnie dziecko.
Nic nie powiesz?
Zabrałeś mnie, żebym nosił za tobą rzutnik?
Żebyś pomagał w robocie, którą nam wyznaczono.
On cię nie interesuje czy jest poniżej godności?
Jedno i drugie.
- Człowiek, który... - Krawat to przesada?
A garnitur?
Jak się wyda, że jesteś z FBI, będzie zadyma.
Jak Shepard się dowie, że robiłeś wywiad na własną rękę, spieni się.
Łatwiej przeprosić niż pytać o zgodę.
Jak pójdziesz, musisz zachować zimną krew,
uderzyć z zaskoczenia i jak najszybciej spierdalać.
Dobra rada.
Wal tam od razu, nie dzwoń, żeby nie zaczęli rozpytywać.
Jestem kumplem Jima Conora.
Właśnie, odezwał się i pozdrawia.
Wstąpiłem do Sali Ławników na drinka.
Wszyscy mówią...
- Mogę ci mówić Wielki Ed? - Nie mów o zabójstwach.
Nie przyjechałeś, bo jest nekrofilem, tylko dlatego, że cię fascynuje.
Jak mogę ominąć temat zbrodni?
Nie napieraj.
- Po co ci to? - Na wszelki wypadek.
Nie wpuszczą cię z bronią.
Facet ma ponad dwa metry i waży 136 kg.
- Zgadza się. - Co mi zrobi?
Zabierze ci spluwę, zastrzeli,
a potem zerżnie cię w japę.
VACAVILLE KALIFORNIA
ZAKŁAD KARNY DLA MĘŻCZYZN CALIFORNIA MEDICAL
Zatrzymać się.
- W porządku. - Nie chcę psuć ci zabawy.
Spokojnie. Może być dziewiąta.
Chodź, możesz robić notatki.
Sam rób. Pomogę ci je przepisać.
Naprawdę zagrasz w golfa,
gdy będę zgłębiał Zabójcę studentek?
- Dziś mam wolne. - Pożałujesz.
Nie. To ty pożałujesz,
gdy pojmie, że go wykorzystujesz za darmo.
- Może na tym zyska. - Co?
Przysłuży się czemuś, zamiast gnić w celi.
Niby czemu? Przecież nas tu nie ma.
W porządku.
Proszę zostawić odznakę i broń.
Tak jest.
Mam też dokument do podpisania.
W razie pańskiej śmierci, wzięcia pana jako zakładnika,
zaatakowania czy pobicia na terenie zakładu,
rząd Stanów Zjednoczonych nie ponosi odpowiedzialności.
Pocałuj mnie w dupę!
Mały, melduj się tu.
Suka.
Można zdjąć...
Nie. Takie przepisy.
Będzie niezręcznie.
To pan jest z FBI.
- Gotowe. - Dzięki, Jim.
- Na razie. - Nara.
Holden, prawda?
- Edward. - Edmund.
- Wybacz. Myślałem... - Jesteś zmęczony?
Skąd wiesz?
To malownicza, ale długa droga.
Edmund to pomysł mojej matki. Mów mi Ed.
Jasne.
Jak mogę pomóc?
Jestem wykładowcą na wydziale behawioralnym w Quantico
i pomyślałem...
Jadłeś śniadanie?
Chcesz coś? Może kanapkę?
- Nie, dziękuję. - Jakie kanapki lubisz?
- Nie trzeba. - Może z pastą jajeczną?
- To zbędne. Naprawdę. - Zamówię kanapki z jajkiem.
Mogę załatwić niemal wszystko ze stołówki.
- Mają tuńczyka? - Pasta jest lepsza.
Widziałeś Mitcha? Poszukasz go?
Pyszne, co?
Są świetni.
Jestem tu od pięciu lat. Od razu się skumplowaliśmy.
Lubisz strażników?
A oni mnie. Jestem uprzejmy.
Ponoć bywałeś w barze Sala Ławników.
W Santa Cruz?
Porządni goście.
Złożyłem papiery w kalifornijskiej drogówce.
Mama prosiła gliniarzy, by wykreślili moje żółte papiery.
Okazało się, że nie o nie chodziło, tylko o to, że jestem za wysoki.
Serio?
Za niski, rozumiem, ale...
Co?
Nic. Wydaje się to...
Sądzisz, że mnie okłamali?
Nie.
Gliniarze mnie lubią, bo mogą ze mną rozmawiać
otwarciej niż z żonami. Przynajmniej niektórzy.
A o czym rozmawiacie?
O książkach, filmach.
Oglądam wszystkie seriale policyjne.
Oglądałeś...
Josepha Wambaugha, Police Story?
Uwielbiam go.
Ten serial podsunął mi wiele pomysłów.
Naprawdę?
Na przykład jakich?
Weźmy gliniarzy.
Nie dałbym się złapać w pułapkę,
bo znałem ich sposób myślenia.
O jaką pułapkę chodzi?
Klasyczna pułapka to gadanie o zbrodniach.
Nadmierne zainteresowanie.
Trzeba pozostać obojętnym.
Próbowali ze mną wszystkiego, ale jestem bystry.
Trzymam gębę na kłódkę.
Tak? To ciekawe.
No więc...
masz jakiś pomysł.
Tak.
Jest nieco...
Chodzi raczej o badanie.
Badanie.
O serię wywiadów,
rozmowy
z osobami podobnymi do ciebie.
Tylko rozmowy?
Nie pojadę nigdzie na badania?
Nie. Żadnych badań. Tylko tutaj.
Dlaczego?
Bo sądzę, że to może być użyteczne.
O czym te rozmowy?
Bo ja wiem?
O twoim...
zachowaniu na przykład.
Jeśli się zgodzisz.
Jeśli nie chcesz, nie musimy wcale rozmawiać.
Dlaczego jesteś taki spięty?
Widzę, że jesteś spięty.
Nie jestem.
Prawdę mówiąc, rzadko mnie ktoś odwiedza.
A jeśli już, myślisz, że chcą o tym gadać?
Za cholerę. Jakbyś pracował w rzeźni przy uboju.
Temat tabu.
A pracowałeś?
Nie, mówię tylko...
Ludzie, którzy polują na innych z powołania,
chcą bez przerwy zagłębiać się w to, jak to jest.
W to całe gówno. Z pojebanymi szczegółami.
Jasne.
Zarzynanie ludzi to ciężka praca.
Fizycznie i psychicznie. Ludzie nawet tego nie wiedzą.
Trzeba się wyładować.
Co zapisujesz?
Użyłeś ciekawego słowa: „powołanie”.
A jak byś to nazwał?
Hobby? To coś więcej.
Pomyśl o konsekwencjach, o wysokim ryzyku.
Czy to jest pomocne? O to ci chodziło?
- Chyba tak. - To dobrze.
Mogę o coś spytać?
Uważasz, że więzienie może ci pomóc?
Żartujesz?
Sądzisz, że nie powinieneś siedzieć?
To trochę jak zamykanie stajni, gdy koń już zwiał.
Co więc państwo powinno z tobą zrobić?
Nie wykluczałbym lobotomii.
Serio?
Jak w przypadku Frances Farmer.
- Pamiętasz ją? - Nie.
Ja ją uwielbiałem. Była aktorką.
W latach 50. poddano ją lobotomii.
Była mądra i pełna życia, ale i źle rozumiana. Podobnie jak ja.
Nie sądzisz, że mogłaby ci pomóc psychiatria?
Już to przerabiałem w zakładzie.
Nie wyszło.
W moim przypadku najlepszą opcją mogłaby być operacja.
A gdyby i operacja nie wyszła,
co społeczeństwo ma począć z takimi jak ty?
Czy to nie twoja działka?
Pytam o twoją opinię.
Zatorturować na śmierć?
Co przede mną ukrywasz?
Dlaczego tak na mnie patrzysz?
- Jak? - Dziwnie.
Patrzysz na mnie jak na jakiś okaz.
Szczerze mówiąc,
wydajesz się zwyczajnym, miłym...
Trudno mi powiązać cię z tym, za co cię skazano.
No tak.
Przez większość swojego życia byłem zwykłym gościem.
Z ładnym domem w porządnej dzielnicy.
Chodziłem do dobrej szkoły.
Byłem życzliwym, wykształconym, dobrze wychowanym młodym człowiekiem.
Bez dwóch zdań.
Ale...
jednocześnie
prowadziłem drugie, podłe, zdeprawowane życie
pełne plugawej przemocy, burd, strachu i śmierci.
Cóż,
wydaje mi się, że miałeś swój własny, wyjątkowy...
Modus operandi? Jasne.
Chciałem powiedzieć...
podpis.
Albo dzieło.
Może być przedmiotem badań.
Zapiszesz to?
Takich jak ja jest więcej.
Tak sądzisz?
Którzy zabijają w sekwencjach?
- Jak to? - Jedną ofiarę za drugą.
W równych odstępach.
Ja nazywam ich
sekwencyjnymi zabójcami...
jeśli pozwolisz.
- Ilu takich jest? - Cóż...
to tylko przypuszczenie,
ale powiedziałbym, że teraz...
w Ameryce Północnej jest ich ponad 35.
Aż tylu?
Ale nie znajdziecie ich, jeśli tego nie zechcą. Nie macie szans.
Niemożliwe.
Nie jestem ekspertem ani znawcą,
tylko niezwykle sprawnym mordercą,
który przez całe dorosłe życie skutecznie unikał ujęcia,
do czasu gdy się poddałem, bo straciłem nadzieję na złapanie.
Wierz lub nie.
Czego ode mnie oczekujesz?
Nie mam pojęcia.
Jego dzieło?
- Ma się za Stanleya Kubricka? - Był niezwykle rozmowny.
Lubi gadać z glinami. Nudzi się. Mógłby bez końca.
Nie jest oszalałym zabójcą na tle podniet.
To oczywiste.
Odrąbywał kobietom głowy i gwałcił ich ciała.
Nie nazwałbyś tego oszalałym?
Jest elokwentny,
skrupulatny i wysoce inteligentny.
Tak, skrupulatnie wybierał młode, bezbronne dziewczyny.
- Zwierzęco przebiegły. - Świadomy i obiektywny.
Czy to nie wyjątkowe?
Mówi, co chcesz usłyszeć.
Tak samo omotał psychiatrów w zakładzie.
Zagadał ich, wypuścili go i ruszył na łowy.
- Nie bądź głupi. - Czemu myślisz, że to głupie?
Znam tych pojebów.
Nie obejrzysz się i zażąda przywilejów,
- poskarży naczelnikowi... - Chodź ze mną.
- Przekonasz się. - Nic z tego.
Będziesz grał w golfa?
To mi rozjaśnia umysł. Powinieneś spróbować.
Trochę wyżej.
- Po całości. W lewo. - Moje czy twoje?
Moje.
Tak dobrze?
Tak. Co jest?
Chcesz odpocząć?
Dlaczego? To tak nie działa.
Mam coś zrobić dla odmiany? Popieścić ci sutki?
- Po co? - Żeby cię podniecić.
Tak jest dobrze. Nie przerywaj.
Wie więcej o morderstwach niż cały wydział behawioralny FBI.
- Powinniśmy go zatrudnić. - FBI by to zrobiło?
Wątpię.
Boją się, że Berkowitz sprzeda swoją historię.
- Stan Nowy Jork chce tego zakazać. - To byłoby straszne dla rodzin ofiar.
Co podać?
Dwa jajka sadzone na półmiękko,
smażone ziemniaki i tost z dżemem z grejpfruta.
A dla ciebie?
- Kanapka Eda z pastą... - Co takiego?
- Kanapka z pastą jajeczną. - Nie lubisz pasty jajecznej.
- Dziękuję. - No tak.
Poproszę o omlet.
Masz bzika. Wciąż o nim wspominasz.
Pomyśl, ile możemy się nauczyć od Kempera.
Nazwał to „powołaniem”.
Zabijanie kobiet? Jezu. Jak to w ogóle pojąć?
Nie był atrakcyjny. Nie miał obycia towarzyskiego.
Jak wielu facetów.
Dlaczego nienawidzi kobiet?
Muszę go spytać.
- Oby nie wprost. - Nie?
Wygląda na faceta, który mówi to, co chcesz usłyszeć.
- Musisz go najpierw rozbroić. - Znaczy...
- jak? - Zadawaj mu osobiste pytania.
Nachyl się i słuchaj uważnie.
- Tak robię. - Nie krzyżuj rąk.
Naśladuj jego ruchy.
Zachęć, by mówił o rzeczach, które go kręcą.
To kobiece sztuczki?
Skieruj do niego skrzyżowane nogi.
- Ty tak robisz? - Ale nie dotykaj go.
Ma cię polubić,
a nie myśleć, że chcesz go bzyknąć.
Ale masz minę.
Posłuchaj.
Spędziłem pięć lat jako agent terenowy i parę lat w Akademii.
Jestem czysty.
Jak Eliot Ness...
Jesteś jak Melvin Purvis, G-Man.
Właśnie.
Wtedy w FBI nie było kobiet. Sami faceci.
Potem poszedłem do college’u i stałem się pieprzonym Warrenem Beatty.
Żadnych ograniczeń.
- Słodzisz? - Nie.
- Mleko? - Poproszę.
- Robi się. - Nagle są dyskoteki, prochy
i bary.
Całe tabuny panienek.
Cipki, jasna sprawa.
Okazuje się, że lubią gości z odznaką.
„Paliwo, prochy lub dupka. Nic za darmo”.
Nagle jestem z 24-latką spotkaną w barze.
Jeszcze żadna tak na mnie nie leciała.
Nie przechwalaj się.
O Boże. Przepraszam.
Żartuję.
Żebyś wiedział, co wyprawia w łóżku.
Pewnie kochasz tę dupeczkę.
Żebyś, kurwa, wiedział.
Korzystaj, ile się da, zanim stanie się mamuśką.
Chcesz powiedzieć, że wcześniej byłeś prawiczkiem?
- Skąd. - Takie sprawiasz wrażenie.
- Co? - Co w tym złego?
Sam długo nim byłem.
Nic złego, tyle tylko, że nie jestem.
Ta nowa bierze w tyłek?
Nie rozmawialiśmy o tym.
Spytaj ją.
Dupa dosłownie wessie ci fiuta.
Jak ssąca dziura.
To proste.
Ale jak pieprzysz kogoś w gardło, to inna para kaloszy.
Trafiasz na opór. Trudna sprawa.
Pozwól.
Czujesz to?
Dotknij, to tylko mięśnie
i chrząstka.
To było ciekawe?
- Jasne. - Mogę pominąć pewne szczegóły.
O nie właśnie mi chodzi.
Kampus college’u
to jak wielki sklep ze słodyczami. Wiesz, o co mi biega?
Jasne.
Twoja mama pracowała w kampusie na Uniwersytecie Kalifornijskim?
Czym się zajmowała?
- Była asystentką biurową. - No tak.
Tylko tym żyła, pracą i kochanymi studentkami,
którym bez przerwy matkowała.
Uważasz, że dlatego cię zaniedbywała?
Powiem w ten sposób:
bardzo ostro krytykowała mężczyzn.
Małżeństwo z moim ojcem jej nie wyszło.
A ja byłem do niego podobny...
Przypominałeś jej go.
Stąd wzięła się twoja niechęć do młodych kobiet?
Według niej
nigdy nie miałbym takiej dziewczyny.
Byłem ofermą i powodem do wstydu.
- Miała cię za niedojdę. - Słuchaj.
Moja matka była porządną, szanowaną i rozsądną kobietą,
ale jeśli chodzi o mnie,
wzbudzałem w niej tylko pogardę,
rozczarowanie i lekceważenie.
To musiało być straszne.
Sęk w tym...
Słucham.
Kobiety rodzą się z dziurą między nogami,
w którą każdy facet chce coś włożyć.
Są od nas słabsze,
więc uczą się różnych strategii.
Za pomocą intelektu i seksapilu
intuicyjnie uczą się nas poniżać.
Matka cię upokarzała?
To nie było zabójstwo na tle podniet.
Nie zgwałcił ani nie ściął głowy matce, bo był podniecony,
tylko ze względu na wychowanie.
- Tak powiedział? - Niemalże.
Robi cię w jajo.
W zakładzie nauczył się żargonu
- i go wykorzystuje. - Mam inne wrażenie.
Dobierał słowa uważnie czy mówił bez namysłu?
Bardzo uważnie.
Rozpracował cię i mówi to, co jego zdaniem chcesz usłyszeć.
- Dlaczego niby akurat to? - Bo pasuje do ciebie.
Powiedziałeś mu o swoim wykształceniu, wystrzałowej dziewczynie i wrażliwości.
I uszył ci bajer na miarę.
- Po co mu to mówiłeś? - Żeby go rozluźnić.
Musiałeś pochwalić się dziewczyną?
Żeby zaczął gadać.
Od siedmiu lat siedzi w zakładzie karnym.
Wyćwiczył to. Nie zachęcaj go.
- Chciałem go rozbroić. - Jesteś z FBI.
Nie graj podmiotowi do ręki. Bądź obiektywny.
- Muszę zaufać przeczuciu. - Znowu to samo.
W Fairfield błądziłeś w ciemnogrodzie,
a teraz nagle masz niepodważalne przeczucia?
To proces rozwoju.
Nie wątpię, że to, co tam zaszło,
wywarło na tobie ogromne wrażenie, ale musisz to zrozumieć.
Istnieje możliwość, że on tobą manipuluje.
PISMO ŚWIĘTE
To nie moja wina.
KOMENDA POLICJI SACRAMENTO
Oficer śledczy Roy Carver.
Spóźniłem się na prezentację,
ale byliście świetni.
- Dziękujemy. - Do usług.
Zanim odjedziecie, mam do was prośbę.
Wiem, że nie tylko uczycie.
- Wyłącznie. - Na tym się skupiamy.
Chciałbym pokazać wam coś nietypowego.
Jasne.
Chodzi o Rosemary Gonzales, 73 lata.
Mąż zmarł na raka, więc sprzedała rodzinną farmę w Chico
i przeniosła do Sacramento, bliżej wnuków.
Dwa tygodnie temu znaleźliśmy ją skatowaną
w drzwiach werandy.
Nie została obrabowana.
Sprawca ją obmacywał, ale nie zgwałcił.
Poderżnął gardło jej psu.
Zabił go, bo jej bronił?
Czy z innego powodu?
Nie wiem, ale to ciekawe.
Czemu jej nie zadźgał?
Zabrakło mu odwagi?
Żaden Latynos z majchrem nie przeraziłby się staruszki.
- Dlaczego akurat Latynos? - To dzielnica Latynosów i Murzynów.
Wskazała przynależność etniczną sprawcy?
Nie. Dziesięć dni z przerwami była w stanie śpiączki.
Teraz się wybudziła, ale niczego sobie nie przypomina.
Myślicie, że chodziło o psa?
Teriery szkockie bywają hałaśliwe. Ujadają.
- Mogą irytować. - Słuchajcie,
musimy wiedzieć, czy powinniśmy się martwić.
WOLNE POKOJE
Mój mąż zapłakałby, widząc mnie w tym stanie.
Ja nie płaczę. Jestem twarda.
Ale on był jak dziecko.
Straciłby wiarę w ludzi.
Co ja takiego zrobiłam?
Kto mógł mi to zrobić?
Nigdy nikogo nie skrzywdziłam.
Nie mam wrogów.
Nie ubieram się jak dziwka.
- Jestem stara... - Już dobrze.
Mogę o coś zapytać?
Czy pies kiedyś kogoś ugryzł?
Nigdy.
Niepokoił sąsiadów szczekaniem? Ktoś się skarżył?
Nie. Był dobrze ułożony.
Kto tu kosi trawę?
Kto pomaga pani w obejściu?
Mam pomocników, głównie dzieciaki.
Jakie?
Z sąsiedztwa.
To zżyta społeczność.
Nie znała pani napastnika? Nie wyglądał znajomo?
Nic nie pamiętam.
Ma pani dzieci?
Dwie córki.
Mężatki?
Starsza się rozwiodła.
Młodszą rzadko widuję.
Pamięta pani cokolwiek?
Był wysoki czy niski?
Jakieś znamiona, blizny, tatuaże, znaki szczególne?
Pamiętam światło księżyca.
I...
I zapach.
Jaki?
Nie wiem, on po prostu...
- Śmierdział. - Czym?
Smarem, benzyną, nawozem?
Jak menel.
Jakby się nie mył.
Licealista, koło 18 lat,
niska samoocena, nie cierpi autorytetów,
nie dogaduje się z rodzicami.
Jakiś gnojek?
Może pokłócił się z ojcem,
skombinował butelkę wódki, przechodził koło domu,
rozpoznał, że kosił tam trawę, gdy był młodszy.
- Dzieciak z okolicy? - Wszedł.
Ona go nie poznała, myślała, że się włamał, zaczęła krzyczeć.
Doszło do przepychanek.
On jest pijany, tłucze ją na kwaśne jabłko.
Zarzyna psa, bo ujada.
I ucieka.
Mówicie poważnie? Nastolatek?
Na bakier z higieną.
Nie myje się na złość rodzicom.
Takich jest tu na kopy.
Ale jaki zwyrodnialec zarzyna psa?
Może zobaczył psa na podwórzu,
chciał poeksperymentować ze swoim nożem, a ona mu przeszkodziła.
Ostrożna staruszka wzięłaby psa na noc do domu.
Wyszła z psem, bo coś usłyszała.
Słuchajcie.
Była pełnia.
Zastanawialiśmy się, czy to nie jakiś...
satanistyczny akt.
Pies mógł być rytualną ofiarą.
Rachunek.
Przyciśnijcie miejscowe dzieciaki.
Ktoś coś wie.
Był taki jeden. Przesłuchaliśmy go dwa razy.
To jeszcze raz.
Rodzice będą przeciwni. Ciotka pracuje w samorządzie.
- Wezwijcie go formalnie. - Potrzebny będzie nakaz.
Może wam pomożemy.
Nancy mnie zabije. Najbliższy samolot mamy w niedzielę.
- Może to mały Kemper. - Musimy przenocować.
Znajdziemy coś. Wykorzystajmy tę okazję.
- Pomożemy w śledztwie. - Że też utknąłem tu z tobą.
- Pogadajmy z Kemperem. - Nie.
- Pójdę na golfa. - Jedź ze mną.
Nie będę się z nim konsultował.
Nie, ograniczymy się do warunków. Kiedy się u niego nasiliło?
Ciągnie cię do tego skurwiela.
Nie nazywaj go „skurwielem”.
Jako starszy rangą wzbudzisz respekt.
- Mógłbyś go wykurzyć. - Nie teraz.
Utknęliśmy tu na cały weekend. Co będziesz robił?
Mówiłem, żebyś zapomniał.
Więc to ty jesteś szefem?
Kilka lat temu założyłem wydział behawioralny.
Holden wniósł świeże pomysły.
Jest dzielnym, świeżo upieczonym śledczym.
Bill nauczył mnie wszystkiego o zachowaniu przestępców.
Doprawdy?
Mam pytanie.
Co sądzisz o Josephie Wambaugh?
Zna Joego.
Prawda?
Cóż...
Wzorował się na Billu.
Bez jaj.
Nie tyle na poszczególnych sprawach,
ile na żargonie i psychologicznych spostrzeżeniach.
Fascynujące.
Chciałbym poznać tajniki twojego mózgu.
Dostałbyś drugie dożywocie.
Mógłbyś opowiedzieć Billowi trochę o sobie?
Może powtórz mu to,
co mówiłeś mi o swojej matce.
O matce?
No wiesz,
już w dzieciństwie miałem bujną wyobraźnię.
Jako nastolatek zacząłem kroić przedmioty:
żołnierzyki, lalki siostry.
Odrywałem im głowy, ciąłem na kawałki.
Okaleczałem je, że tak powiem.
Fantazjując o prawdziwych kobietach?
Zdecydowanie.
Matka na mnie wrzeszczała. Mówiła, że jestem chory.
Obawiała się, że kiedyś zrobię coś potwornego.
Co takiego?
Na przykład zgwałcę siostrę czy coś w tym guście.
Miałem wtedy dziesięć lat.
Nieźle.
Nie byliśmy idealną rodzinką.
Dlaczego tak myślała?
Bo była popieprzona.
- Nie przestraszyłeś jej? - Raczej ona mnie.
Kazała mi spać na starym, brudnym materacu w piwnicy.
Zamykała na klucz. Dziesięciolatka.
Potem były psy i koty. Dusiłem je
i zakopywałem w ogrodzie.
Czekaj. Wybacz.
Żeby odreagować.
Wiesz, o co chodzi? Klasyczne działanie przeniesione.
W ten sposób uciekałem przed szaleństwem świata.
- Potem... - Przepraszam, chwila.
Wybaczcie.
Dlatego się ciebie pozbyła?
Uciekłem do ojca,
ale on też mnie nie chciał.
Wysłali mnie więc do babci.
Uważała mnie za świra.
Dlatego ją zastrzeliłeś?
Obie były bardzo despotyczne, agresywne i matriarchalne.
- Matriarchalne? - Faworyzowały kobiety.
Zapisz. To ważna okoliczność poprzedzająca.
Co zaszło potem?
Zamknęli mnie w pieprzonym zakładzie.
Miałem 15 lat.
Wyszedłem, gdy miałem 21.
Przez te lata, gdy inne dzieciaki przeżywały seksualną rewolucję,
ja siedziałem pod kluczem.
Pamiętacie dzieci-kwiaty, studentki, miłość i pokój?
Fizycznie nie byłem impotentem, tylko emocjonalnie.
Przez to, jak ukształtowała mnie mama. Sam to powiedziałeś.
- Ukształtowała? - Właśnie.
Widzisz,
tydzień przed jej śmiercią wiedziałem, że ją zabiję.
Poszła na imprezę. Wróciła sama, nabzdryngolona.
Zapytałem, jak jej minął wieczór. Spojrzała na mnie.
Powiedziała: „Od siedmiu lat
nie uprawiałam przez ciebie seksu. Przez syna-mordercę”.
Wtedy wziąłem młotek i zatłukłem ją na śmierć.
A potem odciąłem głowę.
I ją upokorzyłem.
Powiedziałem: „Proszę, teraz masz swój seks”.
Wiem jedno,
matka nie powinna szydzić z własnego syna.
Jeśli kobieta poniża własnego syna,
wyrośnie na wrogiego, agresywnego i zakompleksionego.
Panie i panowie, osiągnęliśmy wysokość przelotową...
- Musimy pogadać. - Teraz to rozumiesz?
Muszę pogadać o tym z Shepardem.
Za wcześnie.
Im dłużej zwlekamy, tym gorzej.
- Zasypią nas papierami. - Nie bez przyczyny.
Biurokracja w FBI jest sztywna, ale bardzo skuteczna.
Kemper siedzi. Co może zrobić?
To niezmordowany gaduła.
Przyjaźni się z klawiszami.
Myślisz, że naczelnik nie wie o waszych widzeniach?
Potrzebuję tylko paru miesięcy.
Nie. Jeśli dostaniemy naganę,
zawieszą nas na co najmniej dwa tygodnie.
I pożegnasz się ze sprawą Gonzales.
Nigdy nie złapią sprawcy.
Obiecaliście oficerowi w Sacramento,
że stawicie się u prokuratora w imieniu FBI?
Dzwonił jakiś i pytał, czemu mam tam dwóch agentów.
„Dwóch matołów”. Tak się wyraził.
To dziwna sprawa.
Miejscowi mieli problem. Próbowaliśmy pomóc.
Co wam strzeliło do łba?
Uznaliśmy, że to nagła sprawa.
Wyjątkowe okoliczności.
Pobicie? Od kiedy to FBI się w to miesza?
To nie zabójstwo.
Jeśli nie liczyć psa.
Przez ostatnie trzy lata narzekałeś na zmęczenie objazdową szkołą.
Dałem ci asystenta,
a ty tak marnujesz czas?
Rozumiesz chyba moje stanowisko.
Jest coś jeszcze, o czym nie wiem?
Wracam we wtorek. Może odbierzesz mnie z lotniska?
Z miłą chęcią.
- Może poleciałbyś kiedyś ze mną? - Do Detroit?
Odwiedzisz stare śmieci. Poznasz moją mamę.
Dobrze wiedzieć.
- Nie, chcę ją poznać. - Powiedziałam „kiedyś”.
Na pewno byłoby miło.
Chodziło mi o „w końcu”.
Na pewno jest urocza.
Tak się składa, że jest podła,
zwłaszcza dla moich sympatii.
Serio?
Ale ja cię lubię.
Może zdradzę ci sekret, jak ją zjednać.
Niby jak?
Nie obchodzi jej, jaką lubisz muzykę, jaką masz pracę
i jakim jeździsz autem.
Zamiast tego spyta cię o twoją matkę.
To niby całkiem niewinne pytanie,
ale będzie cię uważnie obserwowała.
Jeśli uzna, że kochasz i szanujesz swoją mamę,
to tak samo będziesz traktował jej córkę.
Sprytne.
odżywi włosy. Nie działa na wypadające...
No więc?
Lubisz swoją mamę?
Tak.
Bardzo lubię z nią rozmawiać.
Wiedziałam, że jesteś maminsynkiem.
Poleć ze mną jutro. Już zdałeś egzamin.
Nie mogę.
Shepard zabronił opuszczać miasto.
Dlaczego? Co się stało?
My...
Ja...
nieźle namieszałem.
Masz szlaban?
Kiedy zaczną traktować to poważnie?
- Skąd wiesz, gdzie mieszkam? - Dostałem adres w kadrach.
Idźmy do Sheparda.
Powiemy o Kemperze i co robiliśmy.
- Myślisz, że posłucha? - Zalegalizujmy to.
Nie czekasz, aż przyschnie Sacramento?
Nie, chcę tam wrócić i to naprawić.
Może wtedy Shepard zgodzi się z nami.
Nie jest głupi. Musi nas wysłuchać.
Kompletnie wam odwaliło?
Przesłuchiwaliście Kempera?
To była raczej rozmowa.
Mówił niezwykle ciekawe i przydatne rzeczy.
- Że co? - Wpadłem na pomysł...
Mam dość twoich pomysłów.
Nie mamy współczuć tym ludziom,
tylko sadzać na krześle. Jak długo to trwa?
- Tylko w Sacramento. - Rozmowy z nim wyjaśniły sprawy,
które badamy w wydziale.
I to, co znajdujemy na miejscu zbrodni.
To dobry trop.
Dowodzi, że po latach FBI jest na dobrym tropie?
O rany, co za ulga. Tak się cieszę.
- My też. - Nie pyskuj, Holden.
Spieprzyłeś sprawę Gonzales i wkurzyłeś prokuratora.
A teraz mówisz, że przesłuchujesz skazańców?
Spostrzeżenia z tych rozmów
mogą pomóc ustalić sprawcę ataków w Sacramento i zapobiec kolejnym.
Mylicie się. Macie spalić notatki.
Nie wspominajcie o tym mnie ani w raportach. To koniec.
Z całym szacunkiem,
uważam, że należy to wykorzystać.
Sam chciałeś.
Napytałeś sobie biedy.
Potrójnej: nagana, zawieszenie i przeniesienie.
Przepraszam.
Chcę coś powiedzieć. Siedzę w tym od siedmiu lat.
Wyszkoliłem Holdena, bo przyszedł do nas.
Zna się na psychologii.
Odrobił lekcje, ciężko harował
i teraz na coś trafił.
Na co? Zakumplował się z mordercą.
Żeby się udało, musimy pomówić z innymi.
Wykluczone. Kto następny? Charles Manson? Kiedy?
Planowaliśmy na czerwiec.
To właściwy krok.
Potrzebne nam wszelkie środki...
Pierdu-pierdu. Znudził ci się golf?
Więzienia są pełne zabójców z emocji i popędu.
- Wsadzamy ich tam. To nasza robota. - Marnują się.
Rozpłacz się. Zmarnowany potencjał.
Bo tak jest.
- Można ich wykorzystać. - Jak?
- Ich wiedzę i spostrzeżenia. - O czym?
- Nich samych. - O kim?
Wtedy nasze wykłady nabiorą sensu.
- Możesz go zakneblować? - Nie daję rady.
Jak mamy ubiec wariatów, nie wiedząc, jak myślą?
Lubię cię, Bill.
Jego nie bardzo, ale ciebie tak.
Możecie kontynuować swoją fuchę na boku.
Ale nikt o tym nie wie. Jasne?
Przeniesiecie się do piwnicy pod wydziałem behawioralnym.
Odpowiadacie wyłącznie przede mną.
Do piwnicy? Mam 44 lata.
Możecie poświęcać na to 10 z 50 godzin pracy tygodniowo.
Jeśli uznam, że coś będzie nieuzasadnione lub podejrzane,
zastopuję to. Zrozumieliście?
Tak.
Dziękuję panu.
Ja też dziękuję.
Napisy: Małgorzata Hickey